“Ik wilde gewoon naar Frankrijk”

Wanneer je Stijn ontmoet, zie je niet meteen een jongen die een berg van 1910 meter heeft bedwongen. Hij is nuchter, vriendelijk en zegt eerlijk wat hij denkt. Maar achter die nuchterheid schuilt een bijzonder verhaal: een verhaal over groeien, durven en gewoon dóen.

Begin september fietste Stijn samen met zijn begeleiders van Senz Begeleiding de Mont Ventoux op, een van de zwaarste beklimmingen van Frankrijk. En dat terwijl hij eigenlijk gewoon zin had in Frankrijk.

“Ik hoorde Pim op kantoor praten over Frankrijk,” vertelt Stijn met een glimlach. “Toen dacht ik: dat klinkt leuk. Ik wilde eigenlijk gewoon mee, want ik had schoolkamp gemist. En Frankrijk is gewoon leuk.” Het fietsen hoorde er dan maar bij. “Ja, dat moest dan maar. Dat hoorde er gewoon een beetje bij,” zegt hij rustig.

Een avontuur zonder plan

Zijn begeleider Joris kon die week niet mee, dus sloot Stijn zich aan bij een andere groep. “Ik vond het vooral spannend omdat ik zonder mijn ouders ging. Dat had ik nog nooit gedaan. Maar ja, dan moet je wel. En achteraf vond ik het eigenlijk wel prima.”

De voorbereiding ging niet vanzelf. Stijn trainde in de weken voor vertrek samen met begeleider Maarten. “Ik moest mee. Geforceerd,” lacht hij. “Maarten zei: kom op, we gaan fietsen. En dan ging ik maar.” Soms fietste hij ook met Ron, maar dat was lastig plannen. “Uiteindelijk heb ik meer met Maarten getraind. Die woont in hetzelfde dorp en vond het belangrijk dat ik meedeed.”

Het is niet dat Stijn groot fan is van fietsen. “Nee joh, dat vind ik eigenlijk niks aan,” vertelt hij met een glimlach. “Maar ik wilde gewoon graag naar Frankrijk. Dan hoorde dat fietsen er maar bij.” Zenuwachtig was hij niet. “Ik dacht gewoon: we zien wel. Frankrijk was het doel, niet de fiets.”

Een touwtje, een glimlach en een berg

Onderweg ging het goed, al werd het op het einde wat zwaarder. “Alleen het laatste stukje vond ik pittig,” vertelt Stijn. “Maar Ron wilde tussendoor steeds even stoppen, dus ik moest hem met een touwtje omhoog trekken. Anders kwam hij niet boven.” Toch kwam Stijn zonder problemen aan de top. “Het was eigenlijk best makkelijk,” zegt hij nuchter.

“Alleen het laatste stukje vond ik pittig. Maar Ron wilde steeds stoppen, dus ik moest hem met een touwtje omhoog trekken.”

Als je vraagt wat hem motiveerde om door te zetten, antwoordt hij zonder aarzelen: “Frankrijk. En mijn computer.” Zijn moeder had hem beloofd dat als hij zich goed zou gedragen en zijn best zou doen, hij geld zou krijgen voor zijn computer. “Dat hielp wel,” zegt hij. “Achteraf had ik maar meer moeten werken.”

En toen was daar de top. “Ik dacht: ik moet naar de giftshop lopen,” herinnert Stijn zich. “En toen ik terugkwam, moest ik wel even huilen. Ik kreeg ook nog een cadeautje van mijn opa en oma. Eerst zag ik één briefje liggen, maar later bleek dat ze er nog wat extra hadden ingestopt. Dat vond ik echt heel lief.”

Zijn begeleiders zagen het ook. “Toen hij belde, straalde hij helemaal. Wij waren zo trots; dat hij het had gehaald, maar ook omdat hij daarboven gewoon stond, op eigen kracht.”

Voor zijn begeleiders was de beklimming meer dan een sportieve prestatie. Het was een symbool van groei. “Een jaar geleden moest je hem echt de deur uit duwen om te fietsen,” vertelt Maarten. “En nu stond hij klaar met zijn helm al op. Dat laat zien hoeveel hij gegroeid is.” Zelf blijft Stijn bescheiden. “Tja, het was gewoon fietsen.” Maar tussen de regels door hoor je iets anders: een jongen die durfde, doorzette en iets deed wat hij zelf niet had verwacht.

Of hij volgend jaar weer mee wil? “Nee,” zegt hij direct. “Eén keer is genoeg. Die fiets mag wat mij betreft van de berg af. Zonder mij erop.”

Wel heeft hij al nieuwe dromen. “Ik wil duiken op Curaçao. Dan kan ik leren mijn mond te houden onder water,” vertelt hij lachend. “Of boksen in Australië. Tegen een kangoeroe.” Zijn begeleiders lachen: “Dat wordt de volgende uitdaging: Stijn tegen de kangoeroe.”

Aan jongeren die twijfelen om mee te doen, heeft Stijn een helder advies: “Gewoon gaan. Frankrijk is mooi!” En misschien is dat wel precies waar het om draait. Groeien begint niet altijd met een plan, maar met gewoon proberen.